Samenspel in een warme kerk
Soms zegt de titel van een concert alles. Samenspel stond er in grote rode letters op het
programmaboekje. Een eenvoudig woord, maar zaterdagavond in de Zonnebrinkkerk
kreeg het volop betekenis.
De kerk zat goed vol. Dat zorgde niet alleen voor een mooie opkomst, maar ook voor
een temperatuur die zich ergens tussen “aangenaam” en “zomers” bevond. Gelukkig
bleek de warmte niet alleen in de lucht te zitten. Ook de muziek bracht warmte,
betrokkenheid en verbinding.
Het concert begon met Bachs Wohl mir, dass ich Jesum habe. Meteen was duidelijk
dat het Christelijk Gemengd Koor Winterswijk en het orkest elkaar uitstekend weten
te vinden. Dat samenspel liep als een rode draad door de avond. Soms uitbundig, zoals
in Vivaldi’s levendige Concerto alla Rustica, soms ingetogen, zoals in het prachtige 1f
Ye Love Me van Thomas Tallis.
Wat opviel, was het koor zelf. Wie het koor al langer kent, weet dat de bezetting
tegenwoordig kleiner is dan vroeger. Maar wie denkt dat daarmee ook iets van de
klank verloren is gegaan, vergist zich. Natuurlijk kun je geen twintig stemmen
vervangen door tien, maar kwaliteit laat zich niet uitsluitend in aantallen meten. De
koorklank bleef warm, evenwichtig en verrassend kleurrijk.
Misschien kwam dat wel het mooiste naar voren in het a-capella uitgevoerde Ave
Verum van Karl Jenkins. Zonder de steun van instrumenten stonden de stemmen
volledig op eigen benen. Dan kun je je nergens achter verschuilen. Dat hoefde ook
niet. De rust en concentratie waarmee het werk werd gezongen, zorgden voor een van
de meest verstilde momenten van de avond.
Tussen de koorwerken door kreeg ook het orkest volop ruimte. In Boccherini’s
Nachten van Madrid werden de luisteraars even meegenomen naar zuidelijker oorden.
Geen overdadige virtuositeit, maar sfeertekening en kleur. Muziek die niet schreeuwt
om aandacht, maar haar rustig opeist.
Bij Dextera Domini, gebaseerd op Psalm 1 18, kwamen koor en orkest weer samen.
Daar gebeurde precies wat de titel van het concert beloofde: verschillende stemmen,
verschillende instrumenten, verschillende muzikale achtergronden, maar één
gezamenlijk verhaal.
Dat verhaal eindigde met Haydns Victimae Paschali. Een passende afsluiting van een
avond waarop niet de afzonderlijke prestaties centraal stonden, maar het geheel.
Misschien is dat wel de gootste verdienste van dit soort concerten. In een tijd waarin
veel draait om individuele prestaties, herinneren koor en orkest ons eraan hoe mooi het
kan zijn wanneer mensen naar elkaar luisteren.
En misschien was dat uiteindelijk de belangrijkste boodschap van de avond: muziek
maak je samen. Gelukkig maar. Want sommige dingen klinken pas echt mooi als
niemand de hoofdrol opeist